W swojej codziennej specjalistycznej praktyce neurologopedycznej miałam przyjemność nie raz i nie dwa towarzyszyć osobom doświadczającym jąkania i ich rodzinom. To co na początku wydaje się wyzwaniem czy trudnością – z czasem już po kilku spotkaniach zostaje przez nas oswojone i zaopiekowane. Jak to możliwie? To proste zaczynamy od podstaw!
Po pierwsze za pomocą standaryzowanych narzędzi diagnozuję czy to co Państwu wydaje się jąkaniem, w ocenie specjalisty rzeczywiście nim jest. Otóż jąkać się wcale nie jest łatwo! Nie każdy moment powtórzenia głoski, sylaby lub wyrazu musi świadczyć o niepłynności mówienia. Czasem przerwa w wypowiedzeniu zdania jest momentem podczas, którego próbujemy zorganizować swoją wypowiedź. Dlatego też dla diagnosty istotny jest całościowy obraz mowy. W związku z powyższym analizie zostaje poddany obszar związany z:
– rozwojem fizjologicznym;
– mową i językiem;
– środowiskiem (przedszkole, szkoła, dom, praca);
– rozwojem psychologicznym.
Po drugie odnosząc się do najnowszej wiedzy popartej badaniami naukowymi (EBP) podczas rozpoznania diagnostycznego zostaje wyjaśnione, że jąkanie nie jest zaburzeniem płynności mowy! Jąkanie określone zostaje jako cecha osobowości, temperamentu, która objawia się w akcie mówienia w podobny sposób jak pozostałe cechy mowy takie jak: barwa głosu czy skala głosu. Nie od dziś wiadomo, że wpływ emocji na głos warunkuje proces komunikacyjny z innymi ludźmi i są częścią naszego systemu tzw. komunikacji niewerbalnej. I to właśnie zdarzenia komunikacyjne z innymi uczestnikami dialogu a raczej ich nastawienie do rozmówcy warunkują czy i jak będziemy kontynuowali wspólną rozmowę. Na wagę złota okazują się być tu wskazówki od neurologopedy jak zarówno osoba doświadczająca jąkania oraz jej partner komunikacyjny (rodzic, przyjaciel, nauczyciel) powinni budować proces dialogowy.
Po trzecie wspólnie rozkładamy proces mówienia na czynniki pierwsze.
W efekcie okazuje się, że wcale nie sposób mówienia jest tym co nas niepokoi…
Aż w końcu po czasie, kiedy przemodelujemy i przepracujemy każdą z doświadczanych sytuacji komunikacyjnych niezależnych od środowiska zakańczamy okres konsultacyjny lub przechodzimy na specjalny, indywidualnie dobrany plan wypowiadania się.
Po czwarte, praca nad samoakceptacją i pewnością siebie.
W trakcie terapii ważnym elementem jest również praca nad budowaniem pewności siebie i akceptacją własnej mowy. Osoby doświadczające jąkania często zmagają się z niską samooceną i lękiem przed oceną ze strony innych. Wspólnie pracujemy nad tym, aby zrozumieć, że jąkanie nie definiuje wartości osoby, a mówienie o swoich trudnościach jest pierwszym krokiem do ich przezwyciężenia. Stworzenie bezpiecznej przestrzeni do wyrażania siebie pozwala na zredukowanie stresu związanego z mówieniem.
Po piąte, wprowadzenie strategii ułatwiających komunikację.
Kolejnym krokiem w terapii jest wyposażenie pacjenta w dodatkowe techniki, które mogą ułatwić płynność mówienia w trudnych sytuacjach. Mogą to być strategie oddechowe, techniki relaksacyjne czy też ćwiczenia z zakresu kontroli rytmu mowy. Kluczowe jest, aby te techniki były dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, co zwiększa ich skuteczność.
Po szóste, monitorowanie postępów i wsparcie po zakończeniu terapii.
Terapia nie kończy się na ostatniej sesji. Ważnym elementem procesu jest regularne monitorowanie postępów oraz dostęp do wsparcia w przypadku powrotu trudności. Pacjentom oferujemy również możliwość konsultacji po zakończeniu terapii, aby upewnić się, że nabyte umiejętności są skutecznie stosowane w codziennym życiu.
Zapraszam do współpracy!
Jeśli Ty lub ktoś z Twoich bliskich zmaga się z problemem jąkania, nie zwlekaj z podjęciem działań. Razem możemy przejść przez ten proces, krok po kroku i znaleźć rozwiązania, które pomogą w swobodnym i pewnym wyrażaniu siebie. Moje doświadczenie i wiedza są do Twojej dyspozycji, a każda sesja to kolejny krok w kierunku osiągnięcia harmonii w komunikacji.
